Węgiel dopadł mnie w lesie

Życie pod Warszawą sta­wia nowe wyzwa­nia, na przy­kład: czym napa­lić w komin­ku. Im więk­szy dom, tym więk­sza roz­ter­ka i tym chęt­niej się­ga się po węgiel. Brrr.

Takiego mam sąsia­da. Wielki dom i rów­nie wiel­ki garaż, a w nim dwa czar­ne, prze­cho­dzo­ne BMW. Posesja obe­to­no­wa­na murem, aż dziw, że nie krzy­czy zza muru wiel­ki, zło­wro­gi pies. Właściciela wła­ści­wie nie uświadczysz.

Bo ten sąsiad cały czas sie­dzi w domu i dymi. Dymi bo pali. Nie jakieś tam śmie­ci, nie czar­ny, gry­zą­cy w nos węgiel. On spa­la nowo­cze­sny, tani i nie­po­zor­ny węgie­lek, któ­ry wypusz­cza sza­ry dym i zala­tu­je popio­łem. Tak powie­dział straż­nik miej­ski, któ­ry nie­raz musiał spraw­dzać, czym się ludzie tru­ją ogrze­wa­jąc domy.

- I nic na to nie pora­dzi­my. Gdyby rada gmi­ny usta­li­ła zakaz spa­la­nia węgla, to mogli­by­śmy  inter­we­nio­wać, a tak – nic.

- To moż­na taki zakaz wprowadzić?

- Oczywiście! – obu­rzył się strażnik.

- Słyszałam, że Kraków zaka­zał spa­la­nia węgla, ale nie wie­dzia­łam o innych miejscowościach.

- Wiele gmin przy­ję­ło takie uchwały.

Mój dru­gi sąsiad zapro­po­no­wał, by wła­ści­cie­la „pała­cu“ i czar­nych BMW wypo­sa­żyć w fil­try albo kupić mu nowy, gazo­wy piec. Pan Jacek z kolei opo­wie­dział histo­rię o swo­im sąsie­dzie, któ­ry pali w komin­ku tym, co znaj­dzie. A ponie­waż ma dom par­te­ro­wy a pan Jacek – pię­tro­wy, to dym sąsia­da tra­fia pro­sto w okna jego sypial­ni. Czyli może być jesz­cze gorzej :(

A ja upie­ram się, że zakaz spa­la­nia węgla to dobra rzecz. Można też wpro­wa­dzić taki zapis w miej­sco­wym pla­nie zago­spo­da­ro­wa­nia prze­strzen­ne­go. Skoro ludzi stać na wybudowanie/​kupienie wiel­kie­go domu i staj­ni dla fur  to chy­ba stać ich na eko­lo­gicz­ne ciepło?