Emisja CO2 na świecie

Zmiany kli­ma­tycz­ne sta­ją się naszą codzien­no­ścią. Gwałtowne burze, wichu­ry, ule­wy i powo­dzie prze­pla­ta­ją się na zmia­nę z susza­mi, fala­mi upa­łów i bez­śnież­ny­mi zima­mi. Za gwał­tow­ne ocie­le­nie kli­ma­tu odpo­wia­da emi­sja CO2 na świe­cie i innych gazów, w tym meta­nu, pod­tlen­ku azo­tu i gazów flu­oro­wa­nych. Emisja dwu­tlen­ku węgla na świe­cie sta­no­wi naj­więk­sze wyzwa­nie. W Polsce ten gaz odpo­wia­da za oko­ło 80 proc. gazów cieplarnianych.

W por­ta­lu Ecoreporters przed­sta­wia­my rze­tel­ne na temat zmian kli­ma­tu oraz śle­dzi­my na bie­żą­co, jak wyglą­da emi­sja CO2 na świe­cie i w Polsce.  Warto zazna­czyć, że choć jako kraj emi­tu­je­my mniej dwu­tlen­ku węgla niż Niemcy, Stany Zjednoczone czy Chiny, to nadal jeste­śmy jed­nym z dużych emi­ten­tów. Według Global Carbon Atlas, emi­sja dwu­tlen­ku węgla na świe­cie wynio­sła 36 441 milio­nów ton (oko­ło 36,4 giga­to­ny CO2) w 2019 roku. Dane te obej­mu­ją 221 krajów.

W 2015 roku przy­ję­to poro­zu­mie­nie pary­skie, któ­re za cel sta­wia ogra­ni­cze­nie glo­bal­ne­go wzro­stu tem­pe­ra­tu­ry poni­żej 2 stop­ni Celsjusza, moż­li­wie do 1,5 stop­nia Celsjusza. To poziom, któ­ry pozwa­la bez­piecz­nie patrzeć w przy­szłość i ogra­ni­czyć kata­stro­fal­ne skut­ki zmian kli­ma­tu. Rocznie świat powi­nien zmniej­szać emi­sje o 1–2 giga­to­ny dwu­tlen­ku węgla, by zre­ali­zo­wać te zobowiązania.

W glo­balm­nym zesta­wie­niu doty­czą­cym dwu­tlen­ku węgla Polska znaj­du­je się na 20. miej­scu, co ozna­cza, ze jako kraj pnie­my się w tym zesta­wie­niu coraz wyżej.

Emisja dwutlenku węgla na świecie

Zupełnie inny obraz wyła­nia się, jeśli spoj­rzy­my, jak wyglą­da emi­sja dwu­tlen­ku węgla na świe­cie  w prze­li­cze­niu na gło­wę jed­ne­go miesz­kań­ca. Rekordzistami są tu pań­stwa Zatoki Perskiej. Pierwsze miej­sce zaj­mu­je Katar z wyni­kiem 39 ton CO2 na oso­bę. To ogrom­na licz­ba, jed­nak w cią­gu dwóch lat zma­la­ła aż o 10 ton na oso­bę. Polska w tym zesta­wie­niu zaj­mu­je dopie­ro 36. Miejsce z wyni­kiem 8,5 tony CO2 na jed­ne­go miesz­kań­ca. Za nami są w zesta­wie­niu Niemcy, gdzie emi­sja CO2 w prze­li­cze­niu na oso­bę wynio­sła w 2019 roku 8,4 tony. W USA jest to aż 16 ton na jed­ne­go miesz­kań­ca, na jed­ne­go Chińczyka sta­ty­stycz­nie przy­pa­da 7,1 tony CO2, a na miesz­kań­ca Indii – tyl­ko 1,9 tony CO2.

W wyni­ku pan­de­mii koro­na­wi­ru­sa emi­sja dwu­tlen­ku węgla na świe­cie spa­dła pod­czas zamknię­cia gospo­da­rek, jed­nak ponow­ne ich otwar­cie spo­wo­do­wa­ło, że pro­blem emi­sji ponow­nie przy­spie­sza z powo­du wyko­rzy­sta­nia węgla, ropy i gazu. To wła­śnie spa­la­nie paliw kopal­nych jest głów­na przy­czy­ną gro­ma­dze­nia się dwu­tlen­ku węgla w atmos­fe­rze, co wraz z inny­mi gaza­mi powo­du­je efekt cie­plar­nia­ny. Odejście od paliw kopal­nych, przej­ście na odna­wial­ne źró­dła ener­gii i zero­emi­syj­ne tech­no­lo­gie, oszczę­dza­nie ener­gii oraz zwięk­sze­nie pochła­nia­nia CO2 przez natu­ral­ne sys­te­my ma dopro­wa­dzić Unie Europejską do osią­gnie­cia w 2050 roku neu­tral­no­ści klimatycznej.