Polska firma chce zrewolucjonizować magazynowanie wodoru

Polska spół­ka hiPower Institute of Materials pla­nu­je zre­wo­lu­cjo­ni­zo­wać sek­tor zbior­ni­ków wodo­ro­wych. Zawarła z Politechniką Wrocławską umo­wę licen­cyj­ną, któ­ra pozwo­li na opra­co­wa­nie tech­no­lo­gii inno­wa­cyj­nych warstw barie­ro­wych mini­ma­li­zu­ją­cych stra­ty wodoru. 

Uzyskanie od Politechniki Wrocławskiej wyłącz­nych praw do zastrze­żeń know-​how ma być począt­kiem nowych moż­li­wo­ści roz­wo­ju spół­ki. hiPower Institute of Materials dys­po­nu­je już zaawan­so­wa­ną meto­dą pre­cy­zyj­ne­go nano­sze­nia zol-​żelowych powłok na zbior­ni­ki na wodór w celu zwięk­sze­nia ich szczel­no­ści. Teraz pla­nu­je roz­wi­nąć tech­no­lo­gię powłok funk­cjo­nal­nych i zaawan­so­wa­nych metod ich nanoszenia.

Innowacyjna war­stwa barie­ro­wa, opra­co­wa­na przez naukow­ców na bazie tech­no­lo­gii zol-​żelowej, wyróż­nia się szczel­no­ścią, któ­ra spra­wia, że prze­ni­ka­nie czą­stek wodo­ru mie­ści się w dol­nych gra­ni­cach czu­ło­ści narzę­dzi pomia­ro­wych. Jej sku­tecz­ność potwier­dzi­ły spe­cja­li­stycz­ne testy prze­pro­wa­dzo­ne w nie­za­leż­nym labo­ra­to­rium komer­cyj­nym. W trak­cie testów naukow­cy pod­ję­li decy­zję o prze­pro­wa­dze­niu dodat­ko­wej kali­bra­cji urzą­dzeń pomia­ro­wych, aby potwier­dzić pra­wi­dło­wość uzy­ska­nych wyni­ków, wska­zu­ją­cych na nie­osią­gal­ną dotąd szczel­ność powłoki. 

Zespół naukowców pod kierunkiem dr inż. Justyny Krzak opracowuje szeroki wachlarz specjalistycznych powłok, które znajdują zastosowanie w przedsiębiorstwach z bardzo wielu gałęzi przemysłu. Pokrycie warstwami funkcjonalnymi powierzchni produktów pozwala m.in. zmniejszyć koszty produkcji przy zachowaniu wysokiej jakości materiału, ulepszyć parametry oraz nadać powierzchni pożądane właściwości fizyczne, biologiczne lub chemiczne

Rafał Gnojnicki, Prezes Zarządu hiPower Institute of Materials.

hiPower Institute of Materials wcho­dzi w skład noto­wa­nej na ryn­ku NewConnect gru­py hiPower Energy (daw­na Arena​.pl).

Trudne magazynowanie wodoru

Magazynowanie wodo­ru jest wyjąt­ko­wo trud­ne ze wzglę­du na jego niską obję­to­ścio­wą gęstość ener­gii. Wodór jest naj­lżej­szym gazem, lżej­szym od helu, przez co łatwo prze­do­sta­je się do atmos­fe­ry. Wymagany jest rów­nież spe­cjal­ny detek­tor, ponie­waż wodór spa­la się pra­wie nie­wi­docz­nym pło­mie­niem. Co wię­cej, cha­rak­te­ry­zu­je się niż­szą ener­gią zapło­nu niż ben­zy­na czy gaz ziem­ny i ma sze­ro­ki zakres sub­stan­cji pal­nych w powietrzu.

Wodór moż­na maga­zy­no­wać w posta­ci gazu lub cie­czy. Wyzwaniem jest jed­nak bar­dzo niska tem­pe­ra­tu­ra wrze­nia cie­kłe­go wodo­ru (-252,8°C), co ozna­cza, że nale­ży go prze­cho­wy­wać krio­ge­nicz­nie w niskich tem­pe­ra­tu­rach. Magazynowanie wodo­ru w posta­ci gazu rów­nież wią­że się z wyzwa­nia­mi, ponie­waż zazwy­czaj wyma­ga sto­so­wa­nia zbior­ni­ków wyso­ko­ci­śnie­nio­wych (350–700 barów).

Ponadto insta­la­cje muszą być wyko­na­ne z odpo­wied­nich mate­ria­łów, ponie­waż nie­któ­re meta­le sta­ją się kru­che pod wpły­wem wodo­ru. Zwykle ma to miej­sce w ukła­dach wyko­na­nych z meta­li, a kon­kret­nie ze sta­li. Cząsteczka wodo­ru jest bar­dzo mała i cha­rak­te­ry­zu­je się dużą mobil­no­ścią (poru­sza się z pręd­ko­ścią dźwię­ku). Materiały nie­prze­pusz­czal­ne dla innych gazów są podat­ne na prze­ni­ka­nie wodo­ru ze wzglę­du na jego szcze­gól­ne właściwości.